Openstaan voor nieuwe perspectieven

Als je weleens een mail van mij ontvangen hebt, dan heb je in de emailhandtekening deze quote zien staan: ‘Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka, wens dan dat de weg lang mag zijn.’ Het is de eerste zin van het gedicht Ithaka van de Griekse dichter K.P. Kavafis.

Ook als je niet bekend bent met de Griekse mythologie, dan heb je vast wel eens gehoord van Odysseus. Het verhaal vertelt over de lange zwerftocht die hij aflegt na afloop van de Trojaanse Oorlog, de reis naar Ithaka, waar zijn vrouw Penelope op hem wacht. De reis van Odysseus staat symbool voor een zoektocht naar zichzelf. Het lukt hem niet om in één keer Ithaka te bereiken; onderweg maakt hij van alles mee. Natuurlijk wilde hij zelf zo snel mogelijk Ithaka bereiken, dus de eerste zin uit het gedicht is niet door hem verzonnen. De obstakels tijdens zijn reis zijn niet alleen vertragend en belemmerend, ook alles wat hij tot dan toe bereikt of verworven heeft moet hij loslaten, zoals vrienden, macht en geld.

Die ene bestemming willen bereiken…

We kennen het allemaal wel: je wilt iets heel graag realiseren, maar het lukt je niet in één keer. Een huis kopen, promotie maken op je werk of een relatie aangaan. Dat geldt ook voor mij.

Zo heb ik me afgelopen jaren gericht op het vinden van een relatie. Een man om mee samen te zijn, om een fijn (t)huis mee te creëren, samen in de zomer de bergen in te trekken en uiteindelijk samen een gezin te stichten. Net als Odysseus heb ik heel erg mijn best gedaan om daar, zo snel mogelijk, aan te komen. Van dates tot vrijgezellenvakanties en van backpacken in Azië tot therapie en zelfhulpboeken. Alles trok ik uit de kast om mezelf en andere singles beter te leren kennen.

Tot vorige zomer. Ik werd 37 en was, na een kortstondige relatie, weer alleen. Als een woedende Poseidon donderde en bliksemde het in mijn hoofd en lijf. Dit was de zoveelste keer dat ik echt mijn best gedaan had om te realiseren wat ik wilde. Hoe kon het toch, dat als ik zo mijn best deed, het me toch niet lukte om te bereiken wat ik wilde? Was ik door mijn ideaalbeeld in een tunnelvisie of vernauwde blik terechtgekomen? Had ik in sommige situaties hierdoor niet gezien dat onze dromen niet overeenkwamen en/of dat onze karakters niet helemaal aansloten?

Een droom is een ankerpunt, geen routekaart

Een droom laat zich niet vangen door hard te werken. Een droom is een ankerpunt in de toekomst. Die stip op de horizon, een relatie en een gezin, houdt me op koers. En alles wat nu op mijn pad komt zijn de paadjes en keuzes die mij daar naartoe kunnen brengen. Daar is niet één route voor.

Dus toen ik die zomer van mijn vakantie thuiskwam zag ik een nieuw pad, eentje dat ik voorheen nooit zag liggen. In de boosheid en het verdriet had ik ineens oog voor een nieuw perspectief. Het werd me helder dat zolang ik weet vanuit welk belang of vanuit welke waarden ik keuzes maak, ook een ander pad me naar mijn bestemming kan brengen.

Een nieuw perspectief

En dat brengt me weer bij dit prachtige gedicht. Ook Odysseus maakte vele omzwervingen op zijn terugreis. Hij wilde dan wel zo snel mogelijk Ithaka bereiken, maar hij werd onderweg steeds overvallen door tegenslag of vertraging. Echter, hij hield vol om aan te komen bij zijn doel: Ithaka. Dat hij hiervoor iets los te laten had was zijn les.

Wat ik losgelaten heb is een traditioneel plaatje van een gezin. Zo ontdekte ik dat de samenwerking met een co-ouder (bijvoorbeeld een gay, single man) ook tot de mogelijkheden behoort. Een gelijkwaardige relatie en verdeling van verantwoordelijkheid over de opvoeding.

Sinds ik mijn oude plaatje heb losgelaten, lijkt het alsof de aantrekkingskracht van Ithaka alleen maar groter is geworden en ook precies de juiste dingen op mijn pad brengt. Kort nadat ik dit voorjaar mijn wens en zoektocht naar een co-ouder deelde met mijn netwerk ben ik een fantastische man tegengekomen die dit avontuur met mij aan wil gaan. Mijn verlangen om het samen te doen krijgt hierin plek, ook al is het een ander plaatje dan hoe ik het eerst voor me zag. Uit het gedicht, dat ik overigens al 20 jaar koester, haal ik keer op keer inspiratie. “Ithaka schonk je de mooie reis. Bestond het niet, dan was je nooit vertrokken.” Ik begrijp ineens waarom ik al die jaren zoveel meegemaakt heb.

Ben jij ook nieuwsgierig naar wat je werkelijke verlangen is en wil je leren hoe je anders kan kijken? In De Kern ga je onder andere aan de slag met persoonlijke waarden en hoe je die nu plek geeft in jouw leven & werk.

Catrien van Dorp

Catrien van Dorp

Trainer

"Jou laten ervaren dat je zelf aan het roer van je eigen ontwikkeling staat!" Dit is het motto van waaruit ik werk. Dat klinkt zo vanzelfsprekend, ‘zelf het roer in handen nemen’. Ik weet zelf hoe lastig dat kan zijn. Ik ken het goed om via omwegen mijn pad te bewandelen, vol twijfels over de te nemen route. En steeds weer ervaar ik dat wanneer ik kies voor wat ik echt wil of wat echt bij mij past, dat mijn weg zich dan vanzelf voor me ontvouwt. Durven en doen blijken de beste instrumenten om te navigeren. Vanuit dit opzicht is het gedicht Ithaka van Griekse dichter Kavafis iedere keer dat ik het lees weer inspirerend. Het gaat bij uitstek over kiezen voor je eigen weg en leren van de reis, in plaats van focus op de bestemming. Voordat ik bij Van Harte en Lingsma kwam werken heb ik acht jaar als HR consultant en project & change manager gewerkt. Nu voor Van Harte & Lingsma kan ik mijn plezier in het trainen en coachen en werkervaring mooi verbinden in de diverse leiderschapstrainingen die wij geven. Naast mijn werk kan ik mijn energie kwijt in sport en hechte vriendschappen. Sport is voor mij yoga, bootcamp of een rondje op de racefiets. Ik woon sinds 1991 in Amsterdam, daar is natuurlijk altijd wat te doen. In de vakantie ben ik graag in de bergen; in de zomer om te lopen en in de winter op de ski’s.