Twee minuten aandacht


Twee minuten aandacht door Eva Hafkamp

Toen ik 30 werd heb ik elf vriendinnen uitgenodigd voor een weekend weg. In plaats van een vluchtige verjaardag waarop je toch niemand spreekt, had ik een weekend lang mijn meest dierbare vrienden om me heen.
Inmiddels ben ik 40 en heb ik weer zo’n vriendinnen-verjaardags-weekend achter de rug. Ik heb de dierbaarste cadeaus gekregen die ik me maar kan wensen: twee minuten aandacht en een oneindig gevoel van dankbaarheid.

Twee minuten

Een van de meiden is net als ik trainer en had bedacht dat het een mooi idee zou zijn als iedereen een ‘twee-minuten-speech’ voor mij zou houden. Ieder op haar eigen manier en in eigen vorm, met mij als onderwerp: wat ze in mij waarderen, waarom we vrienden zijn, herinneringen, anekdotes, wat je maar wilde zeggen. Om het geheel nog wat aan te kleden waren er uiteraard attributen mee: feesthoedjes, sjaals , pruiken én een beschilderd klapstoeltje. Dit stoeltje ging het hele weekend overal met ons mee en werd erbij gepakt als iemand zijn “2 minuten” wilde inzetten. Dan werd iedereen opgetrommeld, kreeg ik iets op of om en al zittend op mijn eigen gepersonaliseerde klapstoel werd ik dan toegesproken. Nou ben ik een makkelijke huiler, dat toegegeven, maar met zulke lieve warme woorden houdt niemand het volgens mij droog.

Waardevolle woorden

Tijden had ik er naar uitgekeken en me een beeld gevormd van hoe dit weekend zou verlopen. De helft van de groep kende elkaar namelijk niet goed, toch altijd een risico. Bij het afscheid vertrokken we als één grote vriendinnengroep verbonden door alle momenten van mooie woorden (en uren Weerwolven spelen, dat ook niet te vergeten).
Terugkijkend op dit warme bad van vriendschap, ontroering en oprechte aandacht (ik was gesloopt van alle emoties kan ik je zeggen) en tijd voor en met elkaar, bedacht ik me dat het helaas maar weinig voorkomt dat je bij leven dit soort essentiële waardevolle woorden tegen elkaar zegt. Hoeveel iemand voor je betekent, hoe dankbaar je iemand bent, hoeveel je van iemand houdt. Meestal doen we dat (pas) als iemand er niet meer is. Dan vinden we wel de tijd en de woorden om te vertellen hoe belangrijk iemand voor ons was. Waarom doen we dat dan niet als de ander het nog kan horen?

Smoezen

Afgelopen zondag vierde mijn nicht, ook aanwezig op dat weekend, haar verjaardag. Geïnspireerd door mijn verjaardag hadden we nu een kookworkshop met haar beste vrienden. Niet de standaard verjaardag, maar echt even met een klein groepje iets doen en samenzijn. Alleen de twee-minuten-speech miste nog. Dus ze zegt grappend tegen mij: “Nou, ga je gang hoor met je twee minuten!” Ik lachte wat schaapachtig en merkte dat ik het onderwerp met een grapje afdeed. Ondertussen raasde in mijn hoofd de ene na de andere smoes om het voor mezelf goed te praten dat ik er a) niet eens aan had gedacht om iets voor te bereiden en b) als het me dan wordt toegeworpen ik er onderuit wil komen: dan moet ik meteen huilen, ik weet niet precies wat ik moet vertellen, ik schaam me om dat en plein publique te moeten doen… En daar baal ik nu van. Achteraf dacht ik, wat maakt het uit als ik daar jankend had gestaan, niet uit mijn woorden was gekomen en iedereen me aan had gestaard. Het gaat om haar, om te zeggen wat ze voor me betekent, hoe blij ik ben met haar in mijn leven, hoe blij ze me maakt, hoe thuis en welkom ik me bij haar voel, hoeveel we al hebben meegemaakt, dat we aan één woord genoeg hebben, dat we zo op elkaar lijken, dat ze er altijd is voor me. Ik zou blij geweest zijn dat ik haar, net als zij mij, had toegesproken en zij was waarschijnlijk dankbaar voor de woorden.
Dat alles heeft ze dus niet gehoord. Er zijn altijd genoeg smoezen om het niet te doen, om niet echt even contact te maken, om jezelf niet kwetsbaar op te stellen, om je emoties voor jezelf te houden.

Warm bad

Ondertussen snakt iedereen volgens mij naar dat warme bad van echte aandacht. Daarom eten wij thuis aan tafel, hoe moe we ook zijn en hoe lekker het soms ook is om voor de tv te eten. Omdat ik weet dat als ik eenmaal aan tafel zit de gesprekken vanzelf op gang komen en hoe fijn het is om te weten van elkaar hoe het met je is.
Komend weekend zijn we met de familie bijeen en dan ga ik mijn nicht alsnog haar twee-minuten-speech geven. Oncomfortabel zal het zeker zijn. Maar als ik de deelnemers in mijn trainingen vraag een stap buiten hun comfortzone te zetten, dan zal ik dat zelf ook moeten. Immers: that´s where the magic happens!

 

Om waarderend naar anderen te kunnen zijn is het belangrijk dat je zelf helder hebt wat je belangrijk vindt, wat je ‘echte’ persoonlijke waarden zijn, die hebben een grote invloed op hoe je wil handelen, maar worden overstemd door de bekende 'onhandige' patronen.
Wil je hier meer mee en je drijfveren en belemmeringen en jouw persoonlijke kernwaarden ontdekken? En een basis leggen om heel bewust wezenlijke keuzes te maken in je werk (en privé)? In februari geven we onze langstlopende training weer: Training De Kern. Hieronder kun je meer informatie downloaden.

Je kan iemand anders eigenlijk niet écht waarderen zonder dat dat iets over je eigen waarden zegt. Het gaat immers om wat jij belangrijk vindt in de ander. En dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Heb jij zicht op wat jouw eigen waarden zijn? En kan je die inzetten in je handelen?

Als je vanuit wat jij belangrijk vindt wezenlijke keuzes wil maken en de wereld om je heen beter op waarde wil schatten, dan is de training de Kern iets voor jou. Je ontdekt je drijfveren en kernwaarden en kan op basis daarvan beslissingen nemen. Hieronder kun je meer informatie downloaden.



Download aanvullende informatie

Laat hier je gegevens achter. Alle velden zijn verplicht

PDF download
Laat hier je gegevens achter - dank je.
(Alle velden zijn verplicht)

Laat je naam en nummer achter en we bellen je zo snel mogelijk!