Pinksteren en eigen leiderschap


Pinksteren en eigen leiderschap door Peter-Jan Soeters

Op 19 mei is (was) het Pinksteren. En terwijl ik niet kerkelijk gelovig ben, ben ik zoals veel Nederlanders wel opgevoed in een christelijke omgeving. Dus ik zit komende zondag niet in de kerk, maar sta toch stil bij de feestdag, waarvan ik de betekenis door mijn opvoeding ken.

Pinksteren (etymologisch afgeleid van het Griekse pentekostos, wat vijftigste betekent) is de 50ste dag van Pasen. Jezus sterft, herrijst met Pasen en is tot de 40ste dag van Pasen (Hemelvaart) bij zijn discipelen. Dan volgen er 10 dagen waarin de apostelen ‘stuurloos’ zijn. Zonder fysiek aanwezige leider, zonder leidraad. Met Pinksteren verandert dat: Jezus komt zijn belofte na om in geestelijk leiderschap te voorzien. De Heilige Geest wordt ‘uitgestort’.

Je hoeft niet gelovig te zijn om iets in dit verhaal te zien. Het heeft parallellen met vertrouwen en met leiderschap.

De discipelen volgden hun leider, zoals dat nu in veel organisaties in Nederland ook het geval is. Mensen voelen de behoefte aan sturing als ze gevraagd wordt om hun inbreng te leveren aan een groter geheel. Ze kunnen individueel hun functie uitvoeren als er structuur en richting gegeven wordt aan het geheel. Maar die sturing kan wegvallen. Net als bijna 2000 jaar geleden komt het ook nu voor dat er door allerlei externe factoren verandering komt in het leiderschap van een groep of organisatie. Toen heetten die factoren Judas Iskariot en Pontius Pilatus, nu vallen ze onder de noemer Crisis.

De geschiedenis herhaalt zich. En hopelijk leert die geschiedenis ons iets.

De apostelen werden geholpen door een niet-aardse ingreep: “Plotseling kwam er uit de hemel een geluid dat leek op een enorme windvlaag en het vulde het hele huis, waar zij zaten. Op hun hoofden vertoonden zich tongen als van vuur, die zich verdeelden, en het zette zich op ieder van hen. Zij werden allen vervuld met de Heilige Geest en begonnen in vreemde talen te spreken, zoals de Geest het hen gaf uit te spreken.” (Handelingen 2:1-4)

Hoewel hoop doet leven, is dit niet wat wij in deze tijd kunnen verwachten.

Maar wellicht is de essentie dezelfde: het is zaak het vertrouwen en geloof dat mensen in zichzelf hebben aan te wakkeren. Niet om daarna een evangelie te verkondigen, maar wel om in te zien dat ze zelf antwoord kunnen geven op alle vragen en veranderingen die op ze af komen. Dat ze zich zelf kunnen leiden, ook als kaders en structuren veranderen of wegvallen.

Laat hier je gegevens achter. Alle velden zijn verplicht

Laat je naam en nummer achter en we bellen je zo snel mogelijk!